Blog

Polecane

Fotorelacja z pokazu przedpremierowego filmu „Powrót” Magdaleny Łazarkiewicz w kinie Bodo w Łodzi

26.03.2019

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji autorstwa wspierającej nas zawsze Viktorii Marinov z niedzielnego pokazu filmu „Powrót” w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz, zorganizowanego we współpracy z Holly Pictures ze specjalnym udziałem aktorek: Sandry Drzymalskiej i Agnieszki Warchulskiej oraz widzów.
Było wiele emocji, ponieważ film opowiada poruszającą historię, a życie dopisało swoją dramaturgię i w efekcie awarii elektrycznej w okalającym kino kwartale ulic mieliśmy przez moment wspólny wieczór przy kameralnym świetle latarek telefonów.
Tak miało być 🙂
Dziękujemy gościom oraz widzom i do zobaczenia na kolejnym Seansie Psychologicznym już w kwietniu w Kinie Bodo 
A na film „Powrót” zapraszamy już od 5 kwietnia do kin w całej Polsce.
Warto, ponieważ to wartościowe kino społeczne, poruszające tematykę przemocy, przyzwolenia na agresję fizyczą i psychiczną, traumy, wtórnej wiktymizacji, norm społecznych i wpływu kościoła, konformizmu społecznego i wiele, wiele innych.
Polecamy.
Seans Psychologiczny: Agata Wilska i Robert Milczarek
Do zobaczenia w kinie


Seans Psychologiczny gościem na konferencji UŁ o tematyce psychologii w kinie

19.03.2019

Kochani miłośnicy kina i psychologii,

z ogromną przyjemnością informujemy, że 7 kwietnia b.r. będziemy gośćmi z prelekcją o naszym projekcie psychoedukacji poprzez kino na konferencji „Filmy, które każdy psycholog i pedagog obejrzeć powinen 2”, organizowanej przez Koło Naukowe Doktorantów Wydziału Nauk o Wychowaniu UŁ.
Szczegóły wydarzenia zamieszczamy poniżej i zapraszamy serdecznie:
https://www.facebook.com/events/572375276565420/

Więcej informacji znajdziecie też pod linkami:
• http://www.wnow.uni.lodz.pl/…/kolo-naukowe-doktorantow-wyd…/
• http://www.wnow.uni.lodz.pl/…/studia-doktoranc…/konferencje/
• https://www.facebook.com/knd.wnow.ul
• https://www.facebook.com/events/572375276565420/?active_tab=discussion
• formularz rejestracyjny: https://goo.gl/forms/yNtFfh6sNQOJgcYn1

 

Premiera filmu „Powrót” w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz

8.03.2019

24 marca o godzinie 17.00 zapraszamy do kina BODO w Łodzi na pokaz przedpremierowy nowego filmu w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz.
Szczegóły wydarzenia znajdziecie Państwo tutaj:

https://www.facebook.com/events/1710699765743218/

Seans Psychologiczny
Do zobaczenia w kinie

„Córka trenera”: miłość, pot i łzy.

10.03.2019

Łukasz Grzegorzek coraz bardziej intryguje swoim spojrzeniem filmowym na relacje międzyludzkie.
Po próbie oceny dojrzałości relacji w związkach współczesnych trzydziestolatków w debiutanckim „Kamperze” mamy możliwość przyjrzeć się jakimi emocjami patrzy na relacje rodzic – dorastające dziecko.
Wrażliwość reżyserska i sposób opowiadania obrazem oraz oszczędnymi dialogami, w których komunikacja bohaterów przebiega na wielu płaszczyznach przemawia do nas całkowicie.

Film o relacjach z perspektywy ojca, który poświęca życie pracy nad rozwojem umiejętności tenisowych swojego dziecka oraz perspektywy córki, która toczy walkę nie tylko na korcie, ale przede wszystkim w boju o swoją niezależność i wchodzenie w życie na swoich warunkach, to bardzo ciekawy psychologicznie rodzaj uprawiania kina.

Grzegorzek ma oko, ucho i serce twórcy do opowiadania w sposób uniwersalny, bo przystępny dla każdego widza o sprawach ważnych, a jednocześnie emocjonalnie możliwych do przyjęcia.
To taki rodzaj kina, którego w naszej ocenie bardzo w naszym kraju potrzeba, ponieważ zachowuje zdrowy balans pomiędzy stwarzaniem widzowi przestrzeni do przeżycia emocjonalnego, nie zawsze łatwego, kiedy dotyczy trudnych emocji w relacjach bohaterów na ekranie, a jednocześnie zapewniającego spory zastrzyk humoru i lekkości opowiadania.
Dzięki temu film można oglądać z przyjemnością, a po seansie zastanowić się nad tematami, które porusza.

„Córka trenera” to film, który polecamy wszystkim rodzicom, żyjącym w przekonaniu, że wiedzą najlepiej, co jest dobre dla swoich prawie dorosłych już dzieci i próbują „presją miłości” wymusić na swoich latoroślach życie zgodnie z ich wizją świata.
To film, który szczególnie warto rekomendować również młodzieży, jak to w każdym pokoleniu się dzieje, walczącej o swoją niezależność i poszukiwanie pomysłu na życie, które będzie dawało szanse, na to, aby być szczęśliwym człowiekiem.
Okazuje się często, co widzimy w swojej pracy zawodowej, że wizje tego czym jest szczęście w życiu najczęściej różnią się w perspektywach rodziców i dorastających dzieci.

„ja wiem lepiej co jest dla Ciebie dobre”, „nie popełnisz moich błędów” mówią Ci doświadczeni przez życie, a w kontrze słyszą często: „daj mi żyć po swojemu”, „nie będę lekarzem jak Ty”.
Ta walka pomiędzy pokoleniami, to ścieranie się na linii: iluzja bezpieczeństwa w postaci kontroli ze strony rodziców i naturalna potrzeba wolności w poszukiwaniu siebie po stronie dorastających dzieci.

„Córka trenera” porusza ten obszar, tak samo jak wiele innych procesów psychologicznych, które są charakterystyczne w objawach i konsekwencjach dla niedojrzałej ze strony dorosłych relacji rodzic – dziecko:

  • Niespełnione ambicje rodzica przekładane na dziecko;
  • Brak równowagi w innych aspektach własnego życia rodzica (kryzys w związku, brak partnera / ki, brak poczucia celu w życiu) i koncentrowanie całej energii życiowej na dziecku (dziecko jako inwestycja np. sport, dziecko zastępujące emocjonalnie partnera, dziecko w roli jedynego przyjaciela rodzica), to stanowi ogromne obciążenie emocjonalne dla dorastających dzieci, które często świadomie jeszcze nie zdają sobie sprawy z tego w jak sklejoną relację z rodzicem są wikłane, ale czują emocjonalne obciążenie, które utrudnia, a czasami wręcz zabiera im możliwość cieszenia się swoim nastoletnim życiem (relacje rówieśnicze, pasje, beztroska i zabawa);
  • Tworzenie się tzw. relacji symbiotycznej – rodzic traktuje swoje dziecko jako jedyną emocjonalnie bliską osobę w swoim życiu, zaniedbując lub wycofując się z relacji z innymi dorosłymi, co stanowi ogromne obciążenie emocjonalne dla dziecka i może znacząco wpływać również na jego kondycję emocjonalną oraz umiejętności budowania relacji międzyludzkich w gronie rówieśniczym, a potem w życiu dorosłym;
  • Budowanie poczucia winy w dziecku, że nie spełnia oczekiwań rodzica, jest źródłem rozczarowania i frustracji;
  • Modelowanie niedojrzałej wizji miłości przez rodzica, który swoim postępowaniem nieświadomie uczy dorastające dziecko skojarzeń z miłością rozumianą jako kontrola, uwikłanie w szantaż emocjonalny, zależność, sklejenie w relacji, brak przestrzeni na wolność i wyrażanie swoich potrzeb. Oczywiście takie doświadczenie w relacji z rodzicem nie jest determinantem, że dorastające dziecko w swoim życiu powtórzy taki wzorzec, ale zwiększa prawdopodobieństwo jego wystąpienia, ponieważ nasze środowisko rodzinne, to zestaw archetypów, postaw i norm do naśladowania.

    To co często widzimy w swojej pracy w gabinecie i co wybrzmiewa w filmie, to rozdźwięk między intencjami rodziców, a ich odbiorem ze strony dorastających dzieci, będących w podobnej sytuacji, jak filmowi Maciej i Wiktoria.
    Jako psycholodzy rozumiemy, że rodzice chcą dobra dla swoich dzieci, głęboko wierzą w to, że wiedzą lepiej i w swoim sposobie rozumienia chcą być pewni, że w przyszłości dzieci podziękują im za swoje wysiłki.

Wiemy również, że może tak się zdarzyć, gdy rodzic potrafi zachować balans pomiędzy relacją z dzieckiem, a innymi sferami swojego życia przynajmniej w minimalnym stopniu, ale gdy te proporcje są zaburzone, to działania rodziców przynoszą rozczarowanie.
To pokazują przypadki, gdy dorastające dzieci postrzegają miłość rodzica jako opresyjne działania, zabierające radość życia, a zostawiające jedynie pot i łzy, tak jak w przypadku filmowych bohaterów.

„Córka trenera” to ważny film.
Uniwersalny w przekazie, lekki w odbiorze, wartościowy w obszarze psychoedukacji w relacjach rodzice – dzieci.

Polecamy.
Seans Psychologiczny

Do zobaczenia w kinie.

Videorelacja ze spotkania z pokazu specjalnego filmu „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego

1.03.2019
16 lutego dzięki uprzejmości Opus Film, zorganizowaliśmy pokaz specjalny filmu „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego w kinie BODO w Łodzi.
Gośćmi spotkania byli: dr Andrzej Kompa – historyk z UŁ oraz Michał Śliwkiewicz z Opus Film.
Materiał jest już dostępny na naszym kanale YouTube – zapraszamy:

„Zimna Wojna” Pawła Pawlikowskiego na Seansie Psychologicznym – fotorelacja

17.02.2019

Wczorajszy wieczór w Kino Bodo i pokaz specjalny filmu Zimna wojna/ Cold war by Paweł Pawlikowski za nami.
Dziękujemy Opus Film za pomoc przy organizacji pokazu oraz naszym gościom: Michałowi Śliwkiewiczowi z Opus Film oraz dr  Andrzejowi Kompie z UŁ za udział w spotkaniu i rozmowie z widzami.
Trzymamy kciuki za sukces podczas nocy oscarowej i do zobaczenia na kolejnym Seansie Psychologicznym już w marcu.

„Złe wychowanie Cameron Post” – videorelacja ze spotkania z gośćmi i widzami w kinie BODO

8.02.2019

Zapraszamy do obejrzenia wideorelacji ze spotkania w ramach pokazu przedpremierowego filmu „Złe wychowanie Cameron Post”, które odbyło się 19 stycznia 2019 roku w kinie BODO.
Gośćmi Seansu Psychologicznego były: Ida Mickiewicz – Florczak z Fabryki Równości oraz Kinga Rutkowska z Domu Magnificat.

 

Fotorelacja z pokazu przedpremierowego „Złe wychowanie Cameron Post”.

21.01.2019

Po raz pierwszy w tym roku gościliśmy w kinie Bodo oglądając wspólnie z widzami nagradzany na Sundance Festival The Miseducation of Cameron Post”.
W kontekście tematyki poruszanej w filmie naszymi gośćmi podczas dyskusji były: Ida Mickiewicz – Florczak z Fabryki Równości oraz Kinga Rutkowska z Domu Magnificat.
Niebawem na naszym kanale YT dostępna będzie pełna relacja z rozmowy z gośćmi i widzami.
Zapraszamy.
Seans Psychologiczny

 

„Zabawa, zabawa”: choroba alkoholowa w wersji premium.

6.01.2019

Jeśli skojarzenia widza z chorobą alkoholową orbitują wokół takich obrazków jak z filmu „Boisko bezdomnych” Kasi Adamik, „Pod mocnym aniołem” Smarzowskiego, czy „Wszystko będzie dobrze” Wiszniewskiego, gdzie bohater – to alkoholowy degenerat rozbijający swoje życie o usyfiony bruk, to nowy film Kingi Dębskiej ociera się o przeciwstawny biegun kultury picia w tej ciężkiej chorobie dotykającej według statystyk z 2017 roku, ok 1 miliona Polaków (źródło: leczeniealkoholizmu.com).

„Zabawa, zabawa” to filmowa próba przełamania stereotypów na temat osób uzależnionych od alkoholu w naszym kraju. Bohaterki filmu to przecież uznana lekarka (Kolak), skuteczna prokuratorka (Kulesza)i aspirująca do korporacyjnego świata sukcesu studentka (Dębska). Wszystkie trzy kobiety łączy relatywnie wysoki lub bardzo wysoki status społeczny i na pierwszy rzut oka dobra ocena grup społecznych, w których funkcjonują. Ich kultura picia, to wysoko gatunkowe trunki, rauty, przyjęcia, dyskoteki i dobre restauracje, a nie melina, samogon i zapaskudzona fekaliami brama jakiejś rozpadającej się kamienicy.
Dwie z trzech bohaterek wykonują zawody zaufania społecznego, więc mają startowo ogromny kredyt wiarygodności i w związku z tym większej ochrony ze strony własnego środowiska zawodowego oraz obawy przed oceną ze strony klientów tych środowisk (pacjenci, oskarżeni).
Najważniejsze jest jednak to, że uzależnienie od alkoholu dotyczy tu kobiet, które według przytoczonych już statystyk w Polsce stanowią ok 15 % populacji uzależnionych.

Takie zestawienie profil bohaterek daje nam obraz, który łamie społeczne klisze postrzegania choroby alkoholowej, jako problemu charakterystycznego dla środowisk patologicznych, czy nizin społecznych. I takie postawienie sprawy dla widza może być bardzo ciekawe w odbiorze, ponieważ być może inaczej spojrzy na bełkoczącą na dyżurze lekarkę czy idącego chwiejnym krokiem mecenasa w markowym garniturze.

Film Kingi Dębskiej próbuje podjąć kilka wątków psychologicznych, które dla widza również mogą być bardzo ciekawe:

  • Jak duże jest w naszym kraju społeczne przyzwolenie na ryzykowne zachowania po spożyciu alkoholu? (prowadzenie samochodu, wykonywanie pracy, a w konsekwencji ryzykowanie zdrowiem i życiem osób trzecich);
  • Jakie stereotypy społeczne na temat choroby alkoholowej funkcjonują w Polsce? (choroba pijaczków i złodziei, alkohol to dobry sposób na stres, kobieta pijaczka jest gorsza od mężczyzny pijaka, wiem, że ktoś wsiadł za kierownicę po spożyciu, ale to nie mój problem, 2 lampki wina codziennie do kolacji, to nie alkoholizm);
  • Akceptacja picia alkoholu jako elementu kultury określonych grup zawodowych (lekarze, prawnicy, policjanci);
  • Ochronna wobec sprawców przestępstw po spożyciu alkoholu „zmowa milczenia” i wykorzystywanie uprzywilejowanej pozycji społecznej do unikania konsekwencji i kary.

„Zabawa, zabawa” podejmuje także temat psychologii uzależnienia w kontekście tego, jak swoje picie postrzega chora osoba. Wszystkie bohaterki łączy ten sam proces:

Alkohol jest sposobem na odcięcie emocji, redukcję napięcia, ucieczkę od świata. Jest to mechanizm, który niezależnie od rodzaju uzależnienia stanowi dla chorego sposób na radzenie sobie z trudną codziennością (stres zawodowy, nieakceptujące środowisko, presja społeczna, nieradzenie sobie z otaczającą rzeczywistością). Alkohol doskonale „odcina” od tych negatywnych bodźców, co więcej jest legalną używką, więc chorzy mają często iluzoryczne poczucie tego, że nie robią przecież nic złego.
Przyjemność będąca efektem spożycia, która redukuje napięcie staje się pożądanym stanem, który chce się utrzymać na dłużej. To powoduje zwiększenie ilości przyjmowanego alkoholu i częstotliwość spożycia wzrasta. Błędne koło się zamyka. Coraz trudniej jest odróżnić stan trzeźwości od stanu upojenia alkoholowego. Mimo to, osoba uzależniona ma poczucie, że kontroluje picie.
Ten mechanizm Kinga Dębska dość wiarygodnie pokazuje w swoim filmie.

Osoby uzależnione zaczynają wypadać z bliskich relacji, przestają być sprawne zawodowo, ich funkcjonowanie społeczne zaczyna się pogarszać, narastają konflikty.
To czy ten proces będzie postępował w sposób pozornie bezpieczny dla chorego, zależy w pewnym stopniu od poziomu akceptacji jego problemu w środowisku (a w filmie widzimy środowiska pasywne względem bohaterek o wysokim statusie i zaufaniu społecznym).
Te czynniki wzmacniają u chorego poczucie, że wszystko jest pod kontrolą i że wie ile pije, a w przypadku konfrontowania z problemem (również pokazane  w filmie), zaprzeczanie, reagowanie agresją i obwinianie całego otoczenia za to, że pije.

„Zabawa, zabawa” to ważne społecznie kino, ponieważ podejmuje temat uzależnienia od alkoholu, w kontekście przyzwolenia społecznego na ryzykowne picie w naszym kraju.
Z perspektywy widza – psychologa, niedosyt pozostawia sposób pokazania choroby w środowiskach dobrze sytuowanych społecznie i ekonomicznie.
Film Kingi Dębskiej jest ładny wizualnie, picie do końca kulturalne, a upadek bohaterek nie następuje. Mimo dramatycznych doświadczeń, które im towarzyszą, pomoc ciągle przychodzi i ktoś ratuje je przed lotem w czarną, alkoholową dziurę.
To za mało, za płytko i za słodko, aby uruchomić emocje widza.
Zdaje się, że w końcowym rozrachunku dno butelek, z których piją bohaterki jest jeszcze daleko.

Jako psychoedukację i rozwinięcie tematyki poruszonej w filmie polecamy artykuł o życiu z osobą uzależnioną:
http://psychologwlodzi.pl/pod-jednym-dachem-z-uzaleznionym/

Seans Psychologiczny.
Do zobaczenia w kinie.